3 Kasım 2013 Pazar

29 Ekim Cumhuriyet Bayramı..

        Bu postu gününde yazmak isterdim ama fırsat bulamadım. Benim için çok önemli günlerdendir 29 Ekim. Aslında resmi bayramlar çocukluğumdan beri hep önemli ve özel günler olmuştur benim için. Annem ve babam öğretmen olunca bu kaçınılmaz oluyor sanırım. Annem ilkokul öğretmeni benim. Hatırlıyorum her resmi bayrama çok özenle katılırdı. Giyeceği kıyafeti günler öncesinden hazırlar, bayram sabahı mutlaka kuaföre giderdi. Sadece annem değil bütün öğretmen arkadaşları böyleydi. Bana da anlatırdı günün anlam ve önemini. Babam da ortaöğretim matematik öğretmeni. O da giyeceği takım elbisesini önceden hazırlardı hala öyle. Her zaman giydiği takımlarla bayramda giyeceği farklı olur. Sanki o günler daha bir güzel, daha bir özeldi. Bayramlar da daha coşkulu kutlanıyordu. Herkese mi öyle geldi bilmiyorum ama ben bu 29 Ekim'de öyle hissettim.
          Ailem beni müthiş bir Atatürk sevgisiyle büyüttü. Bu yüzden onlara minnettarım. İçimde öyle bir Atatürk sevgisi var ki kelimeler yetmez anlatmaya. Her 10 Kasım'da ağlarım. Ağlamak mıdır sevginin göstergesi tabii ki hayır ama ben öyleyim işte tutamam kendimi ağlarım. Keşke diyorum keşke çıkıp gelse mümkün olsa da gelse. O yüzden ben de Doğaç'a elimden geldiğince bu sevgiyi aşılayacağım. Çocuğumu Atatürkçü, ilerici, çağdaş, modern, çalışkan bir birey olarak yetiştirmek hedefim. Öncelikle Atatürk'ü öğreterek başladık. İlk öğreten de anneannesi oldu. Şimdi Atatürk resmini gösterip "bu kim" diye sorduğumuzda Atatürk diyor :) 
         Geçen bayramlarda Doğaç daha küçüktü o yüzden çok fazla anlamıyordu tabi ne olduğunu ama bu 29 Ekim'de aldığımız küçük bayrağı eline verdiğimizde  o kadar mutlu oldu ki bayram boyunca elinden bırakmadı. Bu arada bu bayrama dedesi özellikle Doğaç'ı getirmemizi istedi. Doğaç bayram yerinde dedesini görünce önce şaşırdı sonra çok sevindi. Hemen dedesinin kucağına gitti. Dedesi de tabi Doğaç'ı hemen öğrencilerinin yanına getirdi. En önden şaşkınlıkla izledi bayramı minik erkeğim. Folklor gösterilerinde müziğe eşlik etmeyi de unutmadı tabii. Ama uyku saati gelince astı suratını, kucaktan inmek istemedi. O günden kareler var aşağıda. Atam sen rahat uyu, biz senin bekçileriniz. Bu vatan kolay kazanılmadı, Türkiye Cumhuriyeti kolay kurulmadı. Nice 90 senelere...


















Hiç yorum yok:

Yorum Gönder